Nga Gjergj DODAJ – Bruksel
Kur fituesit e rinj shpallin qëndrime të vjetra, kujdes nga entuziazmi i parakohshëm!
Fitorja e një liste studentore në zgjedhjet e fundit në Serbi u prit me entuziazëm nga disa autoritete shqiptare dhe nga kanale të ndryshme televizive. U fol për një frymë të re, për ndryshim politik dhe për shpresën se Serbia mund të hapte një kapitull të ri në marrëdhëniet me fqinjët e saj.
Por, para se të ngazëllehemi, para se t’i shpallim fituesit e rinj si bartës të një politike të re, kemi detyrimin të lexojmë me kujdes se çfarë thonë ata vetë.
Dhe pikërisht këtu entuziazmi duhet të ndalet përballë realitetit.
Në deklaratën e listës studentore, cituar nga gazeta “Koha jonë”, thuhet:
«Do ta kundërshtojmë në mënyrë të vazhdueshme pavarësinë e shpallur njëanshëm të së ashtuquajturës Republikë të Kosovës dhe nuk do të lejojmë anëtarësimin e saj në organizata ndërkombëtare.»
A mund të flasim për një ndryshim të vërtetë politik kur qëndrimi ndaj Kosovës mbetet i njëjti?
A mund ta quajmë këtë një frymë të re, kur një brez që pretendon të përfaqësojë të ardhmen e Serbisë deklaron se do të vazhdojë të kundërshtojë pavarësinë e Kosovës dhe të pengojë integrimin e saj ndërkombëtar?
Çfarë ndryshon atëherë: politika apo vetëm fytyrat që e përfaqësojnë atë?
STUDENTËT MUND TË SJELLIN NDRYSHIM, POR JO ÇDO FITORE ËSHTË SHENJË E TIJ.
Le të jemi të qartë: fitorja e studentëve, si shprehje e pakënaqësisë dhe e kërkesës për ndryshim, mund të përfaqësojë një zhvillim të rëndësishëm në jetën politike të Serbisë. Çdo shoqëri ka të drejtë të kërkojë institucione më të përgjegjshme, më shumë demokraci dhe një të ardhme më të mirë.
Por demokracia nuk matet vetëm me emrin e fituesit, me moshën e tij apo me entuziazmin që ngjall te publiku.
Ajo matet edhe me respektin për të drejtat e popujve të tjerë, me pranimin e realiteteve politike dhe me gatishmërinë për të ndërtuar marrëdhënie mbi bazën e paqes dhe të fqinjësisë së mirë.
Nëse një lëvizje kërkon ndryshim brenda Serbisë, por premton vazhdimin e politikës së pengimit ndaj Kosovës, atëherë kemi të drejtë të pyesim: A është ky ndryshim për të gjithë, apo vetëm për Serbinë?
Nuk mund të kërkosh demokraci për vete dhe t’ia mohosh tjetrit të drejtën për të ecur përpara. Nuk mund të flasësh për një të ardhme të re, ndërsa mban gjallë qëndrimet që ushqejnë konfliktin dhe mosbesimin e së kaluarës.
PO SHQIPTARËT, PSE U NGUTËN TË DUARTROKASIN?
A nuk duhet që autoritetet shqiptare dhe mediat tona të jenë më të kujdesshme përpara se të përshëndesin me aq entuziazëm një fitore politike në Serbi?
A nuk duhet të analizojnë më parë programin, deklaratat dhe qëndrimet e fituesve?
Apo mjafton që në skenën politike serbe të shfaqen fytyra të reja, që ne të fillojmë menjëherë të shohim shpresa aty ku ende nuk ka asnjë shenjë bindëse ndryshimi?
Shqiptarët nuk kanë arsye të jenë kundër ndryshimit demokratik në Serbi. Përkundrazi, një Serbi demokratike, e përgjegjshme dhe paqësore do të ishte në interes të të gjithë rajonit.
Por ne kemi edhe një detyrim tjetër: të mos ngatërrojmë shpresën me realitetin dhe dëshirën tonë për paqe me qëndrimet e atyre që vazhdojnë ta kundërshtojnë pavarësinë e Kosovës.
Nuk duhet të gjykojmë një politikë vetëm nga ajo që premton brenda kufijve të vet, por edhe nga ajo që u mohon të tjerëve.
KOSOVA NUK ËSHTË ÇËSHTJE PËR T’U FITUAR ME PENGESA.
Pavarësia e Kosovës nuk është një temë që mund të trajtohet si një mjet për të fituar pikë politike në Serbi. As e ardhmja e saj nuk mund të vihet peng i ambicieve të një partie, të një liste studentore apo të një brezi të ri politikanësh.
Mund të ketë dallime politike, kundërshtime dhe mosmarrëveshje diplomatike. Por një rajon që dëshiron të ecë drejt paqes dhe integrimit evropian ka nevojë për dialog, respekt të ndërsjellë dhe heqje dorë nga politika e bllokimit.
Nëse lista studentore dëshiron të dëshmojë se përfaqëson një të ardhme ndryshe, atëherë le ta tregojë këtë edhe në qëndrimin ndaj Kosovës.
Të rinjtë nuk janë të dënuar të trashëgojnë armiqësitë e të vjetërve. Ata mund të zgjedhin një rrugë tjetër: rrugën e realizmit politik, të bashkëjetesës dhe të respektimit të realiteteve të rajonit.
Por, deri atëherë, nuk kemi arsye t’i japim paraprakisht asaj që nuk e ka dëshmuar ende: meritën e një ndryshimi historik.
NË FUND, MBETET URTËSIA E POPULLIT TONË.
Shqiptari, me përvojën e tij historike, ka një shprehje që nuk ka nevojë për shumë komente: «Ujku qimen e ndërron, por zakonin s’e harron!»
Kjo shprehje nuk do të thotë se çdo ndryshim është i rremë, as se çdo brez i ri është i njëjtë me të vjetrin. Ajo na kujton të mos mashtrohemi nga pamja, nga emrat e rinj apo nga entuziazmi i çastit, kur qëndrimet themelore mbeten të pandryshuara.
Prandaj, përpara se të duartrokasim, le të lexojmë. Përpara se të shpresojmë, le të analizojmë. Dhe përpara se të shpallim se Serbia po ndryshon, le të shohim nëse ajo është e gatshme të ndryshojë edhe mënyrën se si e trajton Kosovën.
Sepse ndryshimi i vërtetë nuk matet me moshën e atyre që vijnë në pushtet, por me guximin e tyre për të mos përsëritur gabimet e së kaluarës.
Deri atëherë, entuziazmi le të presë dhe kujdesi të flasë.
Kosova nuk ka nevojë për duartrokitje të parakohshme. Ka nevojë për respekt, për njohjen e realitetit dhe për një paqe që ndërtohet mbi të vërtetën, jo mbi iluzionet.



