34 vite pas eksodit të anijes Vlora/Giuseppe Dalfino:Babai im zgjodhi njerëzimin

E martë, 17 Nëntor, 2026
E martë, 17 Nëntor, 2026

34 vite pas eksodit të anijes Vlora/Giuseppe Dalfino:Babai im zgjodhi njerëzimin

Kujtimi i Giuseppe Dalfino: “Pashë sa shumë e kishte shënjuar ajo plagë”

BARI – “Janë persona”. Me këto fjalë të thjeshta, të ngarkuara me emocione, ish-kryebashkiaku Enrico Dalfino iu përgjigj asaj vlime njerëzish që më 8 gusht 1991 zbarkuan në portin e Barit me rreth 20 mijë shtetas shqiptarë në bordin e anijes “Vlora”.


Kanë kaluar 34 vite nga ajo ditë e largët, por kujtimi i atyre orëve të nxehta gushti është ende i gjallë, i gjallë siç ishte dhe plagë për ata që e përjetuan nga afër, duke qenë protagonistë të një ngjarjeje që hyri me forcë në historinë e qytetit dhe të vendit.

“Janë persona” – kujton Giuseppe Dalfino, djali i kryebashkiakut të asaj kohe – “Me këtë shprehje, babai im iu përgjigj fjalëve të ashpra të atyre që kërkonin të mbyllnin portin dhe të mos lejonin zbarkimin. Ishte një zgjedhje e bërë nga zemra dhe nga ndërgjegjja, një zgjedhje që e shënjoi thellësisht. Pashë se sa shumë ajo plagë e kishte shënjuar”.

REAGIMET
Qyteti iu përgjigj “me zemër” dhe me trupin e tij njerëzor, ndërkohë që shteti ndoqi një vijë tjetër. “Në ato ditë – vazhdon Giuseppe Dalfino – kishte tensione të mëdha midis qeverisë dhe administratës vendore. Babai im nuk mund të bënte ndryshe nga sa i thoshte ndërgjegjja e tij. Ishte një zgjedhje e njerëzimit, jo e politikës”.

Disa ditë para atij 8 gushti, këshilli bashkiak i qytetit të Barit kishte miratuar unanimisht statutin themelues të qytetit, ku thuhej se Bari është një komunitet i hapur. Një koncept që rikujtonte rrënjët më të thella të shpirtit barez dhe që, për këtë arsye, kryebashkiaku nuk mund të mos e pohonte, jo vetëm për natyrën e tij “njerëzore”, jo vetëm për rolin e tij institucional, por edhe si akademik dhe profesionist.
Profesori i madh Dalfino ishte një njeri paqeje, si dhe akademik dhe politikan.

ANGAZHIMI
Mimmo Magistro kujton: “Kërkonim të menaxhonim emergjencën me çfarë kishim. Nuk kishim shumë mjete, por kishim një detyrim moral për të ndihmuar. U vendos të strehoheshin shqiptarët në stadiumin ‘Della Vittoria’. Aty kishte një valë të vërtetë solidariteti: qytetarë që sillnin ujë, ushqime, rroba. Kishte frikë, ishte pasiguri, por mbi të gjitha kishte humanitet”.

Në ato ditë, mesazhet e solidaritetit vinin nga e gjithë Italia, duke mbështetur zgjedhjen e bërë nga qyteti. Por kishte edhe kritika, e shumëkush nuk donte ta pranonte atë ngjarje. Por kujtimi mbeti.
Sot, si çdo vit, në këtë përvjetor rikujtohet një ngjarje e jashtëzakonshme, që la një gjurmë të pashlyeshme.

Përktheu dhe përshtati nga “La Gazzetta del Mezzogiorno” Diaspora Shqiptare.

Materialet e publikuara nga “Diaspora Shqiptare” janë të mbrojtura nga të drejtat e autorit. Rishpërndarja, riprodhimi, modifikimi apo përdorimi i tyre, i pjesshëm ose i plotë, pa lejen e shprehur të redaksisë, është i ndaluar dhe shkel ligjet mbi të drejtat e pronës intelektuale.

Kujtimi i Giuseppe Dalfino: “Pashë sa shumë e kishte shënjuar ajo plagë”

BARI – “Janë persona”. Me këto fjalë të thjeshta, të ngarkuara me emocione, ish-kryebashkiaku Enrico Dalfino iu përgjigj asaj vlime njerëzish që më 8 gusht 1991 zbarkuan në portin e Barit me rreth 20 mijë shtetas shqiptarë në bordin e anijes “Vlora”.


Kanë kaluar 34 vite nga ajo ditë e largët, por kujtimi i atyre orëve të nxehta gushti është ende i gjallë, i gjallë siç ishte dhe plagë për ata që e përjetuan nga afër, duke qenë protagonistë të një ngjarjeje që hyri me forcë në historinë e qytetit dhe të vendit.

“Janë persona” – kujton Giuseppe Dalfino, djali i kryebashkiakut të asaj kohe – “Me këtë shprehje, babai im iu përgjigj fjalëve të ashpra të atyre që kërkonin të mbyllnin portin dhe të mos lejonin zbarkimin. Ishte një zgjedhje e bërë nga zemra dhe nga ndërgjegjja, një zgjedhje që e shënjoi thellësisht. Pashë se sa shumë ajo plagë e kishte shënjuar”.

REAGIMET
Qyteti iu përgjigj “me zemër” dhe me trupin e tij njerëzor, ndërkohë që shteti ndoqi një vijë tjetër. “Në ato ditë – vazhdon Giuseppe Dalfino – kishte tensione të mëdha midis qeverisë dhe administratës vendore. Babai im nuk mund të bënte ndryshe nga sa i thoshte ndërgjegjja e tij. Ishte një zgjedhje e njerëzimit, jo e politikës”.

Disa ditë para atij 8 gushti, këshilli bashkiak i qytetit të Barit kishte miratuar unanimisht statutin themelues të qytetit, ku thuhej se Bari është një komunitet i hapur. Një koncept që rikujtonte rrënjët më të thella të shpirtit barez dhe që, për këtë arsye, kryebashkiaku nuk mund të mos e pohonte, jo vetëm për natyrën e tij “njerëzore”, jo vetëm për rolin e tij institucional, por edhe si akademik dhe profesionist.
Profesori i madh Dalfino ishte një njeri paqeje, si dhe akademik dhe politikan.

ANGAZHIMI
Mimmo Magistro kujton: “Kërkonim të menaxhonim emergjencën me çfarë kishim. Nuk kishim shumë mjete, por kishim një detyrim moral për të ndihmuar. U vendos të strehoheshin shqiptarët në stadiumin ‘Della Vittoria’. Aty kishte një valë të vërtetë solidariteti: qytetarë që sillnin ujë, ushqime, rroba. Kishte frikë, ishte pasiguri, por mbi të gjitha kishte humanitet”.

Në ato ditë, mesazhet e solidaritetit vinin nga e gjithë Italia, duke mbështetur zgjedhjen e bërë nga qyteti. Por kishte edhe kritika, e shumëkush nuk donte ta pranonte atë ngjarje. Por kujtimi mbeti.
Sot, si çdo vit, në këtë përvjetor rikujtohet një ngjarje e jashtëzakonshme, që la një gjurmë të pashlyeshme.

Përktheu dhe përshtati nga “La Gazzetta del Mezzogiorno” Diaspora Shqiptare.