Në një intervistë dhënë për “MadeinItaly”, formatin zyrtar të “Lega Serie A”, kapiteni i Shqipërisë dhe mbrojtësi i Atalantës, Berat Gjimshiti, kthehet pas në kohë për të rrëfyer historinë e tij. Por këtë herë, jo në italisht, por në shqip — një zgjedhje që nuk është thjesht gjuhë, por kujtim, identitet dhe krenari.
Në ton të përmbajtur, me modesti që i karakterizon shpesh futbollistët e formuar larg vëmendjes së panevojshme, Gjimshiti tregon fillimet e tij te Atalanta dhe periudhën e përshtatjes me realitetin italian. Por rrëfimi merr një ton emocional kur ndalet te ndryshimet që ka parë dhe përjetuar gjatë viteve në Bergamo — një udhëtim që, sipas tij, i ka lënë kujtime të pashlyeshme.
“Gjërat kanë ndryshuar shumë ndër vite. Por unë do të mbaj mend gjithmonë gjërat më të bukura,” thotë ai, pa u ndalur gjatë në statistikë apo lavdi, por më shumë në ndjesinë e të qenit pjesë e një historie që ka lënë gjurmë në futbollin italian.
Pika kulmore e këtij rrugëtimi, siç e përshkruan vetë ai, ka qenë fitorja e Ligës së Europës — një sukses që përmban më shumë se një trofe. “Është qershia mbi tortë”, e quan ai, një metaforë që ndoshta nuk e shpreh plotësisht peshën e emocionit, por tregon saktë vendin që kjo arritje zë në jetën e tij.
Si u ambientuat me futbollin italian?
“Ndikimi fillestar ishte sigurisht shumë i vështirë sepse, të them të drejtën, nuk e kisha ndjekur shumë futbollin italian më parë. E shikoja futbollin gjerman më shpesh sepse është më afër Zvicrës dhe madje edhe në familjen time shikonim më shumë ndeshje të kampionatit gjerman. Por kur erdhi telefonata nga Atalanta, fillova të informohesha, i shikoja ndeshjet në TV dhe i ndiqja lojtarët e Atalantës”.
Pse zgjodhët Italinë?
“Ajo që më shtyu të zgjidhja Italinë në vend të Zvicrës është padyshim futbolli. Vendi juaj ka pasur gjithmonë një traditë të shkëlqyer futbolli që është shumë më e përparuar se Zvicra, si në aspektin e sistemit ashtu edhe në nivelin e zhvillimit. Ishte një zgjedhje e bërë për karrierën time, për të ndërtuar diçka të rëndësishme dhe për të pasur sukses në të ardhmen. Dhe mendoj se ishte një vendim themelor për mua.”
Çfarë mendoni për banorët e Bergamos?
“Padyshim që ndihem sikur jam nga Bergamo sepse mentaliteti, në disa mënyra, është shumë i ngjashëm me atë të njerëzve që kam takuar. Mendoj se shumica e tyre janë shumë punëtorë, shumë të drejtë dhe bëjnë shumë sakrifica. Mendoj se kjo më përshtatet shumë mirë si person dhe pothuajse ndihem sikur është shtëpia ime e dytë.”
A jeni gjithmonë i njëjti person brenda dhe jashtë fushës?
“Mendoj se ka dallime, në fakt ka shumë. Në fushë duhet të kesh dhe të demonstrosh njëfarë lidershipi, padyshim me pak agresivitet, veçanërisht në rolin tim si mbrojtës. Por nuk është kështu në jetën e përditshme, në shtëpi jam një person i thjeshtë. Më pëlqen të jem me familjen time, të kaloj kohë me fëmijët e mi”.
Çfarë kujtimesh keni nga ditët e para te Atalanta?
“Ishte gjithçka e re. Fola me Sartorin, i cili ishte drejtor në atë kohë, dhe ai më tha se kishte vendosur të më përfshinte në ekip. Ai më foli gjithashtu për të gjitha vlerat që një lojtar duhet të ketë për të luajtur për këtë klub. Por nuk mund ta harroj se në atë periudhë ai më tha gjithashtu: ‘Ne jemi një klub që zhvillon lojtarë të rinj dhe pastaj i shet ata në ekipe më të mëdha’. Me kalimin e kohës, situata ka ndryshuar, Atalanta është ndër më të mirat në vitet e fundit. Pra, nuk është më saktësisht i njëjti klub, por mendoj se vazhdon t’i vlerësojë shumë lojtarët e rinj dhe identiteti mbetet i njëjtë. Motoja thotë se gjithmonë duhet të djersitesh. Dhe në dhomën e zhveshjes ka një logo që thotë se duhet të japësh gjithçka dhe se, pavarësisht rezultatit, lojtari duhet të jetë në gjendje të thotë se në fushë dha gjithçka dhe ia vuri zemrën dhe shpirtin.”
Cila është gjëja më e mirë që bëtë me Atalantën?
“Ëndrra më e bukur që kam jetuar këtu është që kam fituar Ligën e Europës, e cila është qershia mbi tortë dhe gjëja më e rëndësishme që kam arritur në karrierën time. Ata duhet ta kujtojnë atë djalë të thjeshtë dhe punëtor që gjithmonë ka dhënë gjithçka për këtë fanellë dhe për këtë qytet. Dhe shpresoj që ata të kenë vetëm gjëra të mira për të thënë për mua, siç do të them gjithmonë për njerëzit e Bergamos, jo vetëm kur të dal në pension ose nëse largohem ndonjëherë nga këtu. Shpresoj vetëm të kem lënë një kujtim të bukur në këto vite”.



