Në moshën 60-vjeçare është ndarë nga jeta Mustafë Krasniqi, mësues, gazetar, poet dhe veprimtar, një prej figurave të njohura të angazhimit për arsimin shqip në diasporë. Krasniqi ndërroi jetë pas një sëmundjeje të rëndë, duke lënë pas një veprimtari të gjatë në shërbim të gjuhës, arsimit dhe kulturës shqiptare.
Për dekada me radhë, Mustafë Krasniqi e pa ruajtjen e gjuhës shqipe në mërgatë jo thjesht si një detyrë arsimore, por si një mision që kërkonte përkushtim të vazhdueshëm. Në Gjermani, ku jetoi dhe veproi për shumë vite, ai u angazhua drejtpërdrejt në hapjen e klasave shqipe, në mbështetjen e mësuesve dhe në krijimin e strukturave që do t’i jepnin më shumë organizim arsimit shqip në diasporë.
Në vitin 2014, Krasniqi kontribuoi në hapjen e pesë klasave të mësimit plotësues në gjuhën shqipe. Në katër prej tyre punoi vetë si mësues, vullnetarisht. Ishte një nga periudhat kur ai nisi ta shndërronte shqetësimin për asimilimin e brezave të rinj në një angazhim konkret për shkollën shqipe.
Puna e tij në këtë drejtim u zgjerua në të gjithë Bavarinë. Më 23 prill 2017, u themelua Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë në Bavari (LAPSH), ndërsa Krasniqi u zgjodh kryetar. Me mbështetjen e mësuesve, prindërve dhe veprimtarëve shqiptarë, ai u angazhua për hapjen dhe konsolidimin e mëtejshëm të shkollave shqipe.
Një tjetër pikë e rëndësishme në veprimtarinë e tij ishte themelimi i Këshillit Koordinues të Arsimtarëve në Diasporë (KKAD), në vitin 2020. Krasniqi iu bashkua nismës së mësuesve shqiptarë nga vende të ndryshme dhe u zgjodh në strukturën drejtuese të Këshillit, duke vijuar punën për koordinimin e mësimit shqip në diasporë. Në vitet e fundit ai e drejtoi këtë organizim si kryetar.
Nga gazetaria dhe letërsia te shkolla shqipe
Mustafë Krasniqi lindi në vitin 1966 në Shipitullë të Kastriotit. Kreu shkollën e mesme për gazetari në Prishtinë dhe në vitin 1992 përfundoi studimet për Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Prishtinës.
Gazetaria, letërsia dhe arsimi do të mbeteshin tri nga shtyllat e veprimtarisë së tij.
Që në moshë të re u mor me krijimtari letrare dhe publicistikë, duke shkruar poezi, prozë, ese, analiza, intervista dhe shkrime historike. Ai botoi një numër veprash, ndër të cilat “Gjarpërinjtë e zinj edhe atje…”, “Lumëgjaku”, “Lojë Thikash”, “Mbrëmja e fundit”, “Eshtrat Pezull”, “Rrënjët nuk thahen” dhe “Legjenda e Dhembjes së Heshtur”.
Autor i monografisë “Atdhetari i Shtigjeve të Lirisë – Xhavit Haziri”, Krasniqi la pas edhe një veprimtari të gjerë publicistike dhe historike. Shkrimet e tij u përfshinë në antologji të ndryshme, ndërsa ai u vlerësua me çmime dhe mirënjohje për krijimtarinë dhe veprimtarinë e tij.
Një jetë e lidhur me çështjen shqiptare
Veprimtaria e Krasniqit kishte nisur shumë më herët se angazhimi i tij në arsimin shqip në diasporë. Që në rininë e tij ai u përfshi në veprimtari shoqërore dhe kombëtare në Kosovë. Ishte pjesë e aksionit të pajtimit të gjaqeve dhe drejtoi Këshillin për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut për Kastriotin.
Gjatë viteve të represionit serb në Kosovë, veprimtaria e tij u bë shkak për përndjekje dhe ai u detyrua të largohej nga vendlindja. Pas një periudhe qëndrimi në Maqedoni dhe Shqipëri, u vendos në Gjermani, ku vazhdoi angazhimin e tij.
Por në historinë e tij personale, një vend të veçantë do të zinte ajo që ai e konsideronte një nga sfidat më të mëdha të shqiptarëve në mërgatë: të mos lejohej që brezat e rinj të humbnin gjuhën e prindërve të tyre.
Pikërisht për këtë arsye, emri i Mustafë Krasniqit do të mbetet i lidhur me përpjekjet për forcimin e shkollës shqipe në diasporë dhe me punën e tij pranë mësuesve, prindërve dhe nxënësve shqiptarë.
Ndarja e tij nga jeta në moshën 60-vjeçare mbyll një kapitull të jetës së një veprimtari që për shumë vite e lidhi punën e tij me arsimin, kulturën, letërsinë dhe komunitetin shqiptar jashtë atdheut.
Gazeta Diaspora Shqiptare i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes Krasniqi, miqve, bashkëpunëtorëve dhe gjithë komunitetit shqiptar të mësuesve në diasporë.



