Nga Bledina Bushi
Nuk e di pse, por ndonjëherë e kap veten me telefon në dorë pa e menduar fare. Thjesht e hap, si një lëvizje që ndodh vetë, pa arsye dhe pa peshë. Nuk ka asgjë aty që e kërkova me vetëdije. Dhe megjithatë, në atë çast të vogël, është sikur kaloj përtej një xhami të padukshëm që më shkëput nga vendi ku jam. Madje ka raste kur e hap telefonin dhe pas pak sekondash kuptoj që nuk po kërkoja asgjë. Thjesht nuk durova dot boshllëkun e atij çasti.
Është e çuditshme kjo kohë. Njerëzit janë kudo, por rrallë janë aty ku janë. Edhe unë. Në autobus, në shtëpi, në park gjithmonë ka diçka në atë xham të vogël që e fiton garën me momentin që po ndodh përpara syve. Nuk është më dritare. Është bërë filtër, një shtresë që e zbut realitetin dhe e bën më të lehtë për t’u shmangur. Dhe çdo gjë që kalon përmes tij humb pak nga pesha e saj reale. Dikur kjo më dukej normale. Sot jo më.
Një mbrëmje po rrija me disa miq dhe në një moment ra heshtja. Jo ajo heshtja e keqe, ajo heshtja e zakonshme që ndodh kur njerëzit ndihen rehat me njëri‑tjetrin. Dhe pothuajse njëkohësisht, të gjithë ulëm sytë te telefonat. Sikur askush nga ne të mos mbante më aftësinë për të qëndruar brenda një qetësie të thjeshtë, njerëzore.
Një darkë mes miqsh… të gjithë në të njëjtën tavolinë, por secili pak më larg, pas një xhami të vogël që nuk e thotë emrin e tij. Fjalë të pakta, pauza që zgjaten, shikime që nuk mbërrijnë deri në fund. Dhe askush nuk e thotë me zë atë që ndihet në ajër: jemi bashkë, por jo të pranishëm.
Telefoni nuk kërkon asgjë. Ai vetëm pret. Dhe unë e hap pa menduar. Një video, një njoftim, diçka e vogël… dhe momenti çahet butë, pa zhurmë, sikur të mos kishte ndodhur kurrë plotësisht. Është një çarje e vogël, por e mjaftueshme për të na larguar nga vetja dhe nga tjetri.
Më duket sikur nuk po ikim nga bota. Po ikim nga vetja jonë e vërtetë nga ato pak sekonda ku duhet të rrimë pa mburoja, pa zhurmë, pa arratisje.
Kujtimet nuk rrjedhin më si dikur. Nuk formojnë më një vijë të plotë. Copëtohen në fragmente të shpejta që nuk lidhen gjithmonë mes tyre. Dhe kur i rikthen më vonë, nuk del një histori del vetëm një ndjesi e paqartë që nuk mban formë. Ne nuk po jetojmë më pak. Po jetojmë më të ndërprerë. Dhe kjo ndërprerje, me kohën, nuk duket më si humbje por si mënyrë jetese. Sepse jeta nuk ka “previous” apo “next”. Ka vetëm “tani”. Dhe nuk përsëritet më.
Dhe e vërteta është që disa momente nuk humbasin sepse ishin të vogla. Humbasin sepse nuk ishim plotësisht aty kur ndodhën. Jo çdo gjë që ndodh mbetet. Disa çaste thjesht kalojnë përmes nesh pa u bërë kurrë kujtim i plotë.
Ndoshta problemi nuk është telefoni. Ndoshta problemi është se kemi harruar si të qëndrojmë brenda një çasti pa kërkuar një dalje të menjëhershme. Gjithmonë pak këtu. Pak diku tjetër. Dhe kjo, në heshtje, lodh më shumë se sa duket.
Ndoshta një ditë do e kuptojmë se nuk na mungon ajo që shohim në ekran. Na mungon mënyra si ishim brenda jetës, pa filtra, pa xhama, pa arratisje të vogla. Na mungon ai çast kur jeta nuk ishte diçka që e shihnim përmes një xhami të vogël, por diçka ku nuk kishte dalje një dhomë pa derë, ku ose ishe plotësisht brenda, ose nuk ishe fare.
Sepse ndoshta kjo është frika jonë moderne: jo të mbetemi vetëm, por të mbetemi pa shpërqendrim. Dhe ndoshta nuk e humbëm jetën… thjesht e lamë të rrëshqasë përpara syve, ndërsa mendonim se po e jetonim.



