Në historinë e praktikës ushtarake europiane të fillimit të Rilindjes, emri i Gjergj Bashtës zë një vend të rëndësishëm, ndonëse për dekada të tëra mbeti pothuajse i panjohur për historiografinë dhe lexuesin shqiptar. Figura e tij u rikthye në vëmendje vetëm në vitin 1966, kur historiani Dhimitër Pilika e nxori nga arkivat e Pragës dhe e publikoi për herë të parë në Shqipëri në revistën “Ylli”, numri 7.
I lindur në vitin 1544 në Rocca, në provincën e Tarantos, Gjergj Bashta u përfshi që në moshë të re në repartet ushtarake të njohura si stratiotë – formacione luftarake shqiptare që vepronin në territoret nën pushtimin osman dhe shërbyen më pas në zotërimet venedikase, në shtetet italiane, si edhe në ushtritë e Perandorisë Gjermane në Francë, Flandër dhe rajone të tjera të Europës.
Emri i Bashtës ruhet në dokumente historike të rëndësishme. Në një letër të vitit 1759, himariotët përmendin Gjergj Bashtën menjëherë pas figurave të Pirros dhe Skënderbeut, duke dëshmuar vlerësimin e lartë që gëzonte ndër shqiptarë. Po ashtu, në vitin 1907, shqiptarët e Shteteve të Bashkuara, në një letër drejtuar Konferencës së Hagës, e renditnin gjeneralin Gjergj Bashta krahas figurave më të shquara të kombit shqiptar.
Rikthimi i tij në historiografinë shqiptare vijoi gjatë shekullit XX. Në vitin 1985, emri i Gjergj Bashtës u përfshi në zërin e stratiotëve në Fjalorin Enciklopedik Shqiptar, ndërsa në vitin 1990 u trajtua në revistën “Për mbrojtjen e Atdheut”. Një moment i rëndësishëm ishte viti 1996, kur Shtëpia Botuese e Ushtrisë botoi dy veprat e tij themelore: “Mjeshtri i përgjithshëm i kampit” dhe “Drejtimi i kalorësisë së lehtë”, tekste që dëshmojnë kontributin e tij në mendimin dhe praktikën ushtarake europiane.
Në vitet 2000, studime dhe botime të tjera në gjuhën shqipe vijuan të hedhin dritë mbi jetën dhe veprën e këtij strategu të shquar, duke e vendosur Gjergj Bashtën në kontekstin që i takon në historinë ushtarake të Europës.
Gjergj Bashta ndërroi jetë më 20 nëntor 1607 (sipas disa burimeve më 1612, në Belgjikë) dhe u varros në Vjenë, duke mbyllur jetën larg atdheut, por duke lënë pas një trashëgimi që sot vlerësohet si pjesë e rëndësishme e kontributit shqiptar në historinë europiane.



