Vendimi i Hagës ngjall reagime te shqiptarët në Belgjikë

E martë, 17 Nëntor, 2026
E martë, 17 Nëntor, 2026

Vendimi i Hagës ngjall reagime te shqiptarët në Belgjikë

Reagimet individuale të shqiptarëve në Belgjikë pas vendimit ndaj katër ish-drejtuesve të UÇK-së sjellin në vëmendje kujtesën e luftës, raportin me drejtësinë ndërkombëtare, standardet europiane dhe përgjegjësinë për të ardhmen e Kosovës.

Vendimi i Dhomave të Specializuara në Hagë ndaj katër ish-drejtuesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka nxitur reagime emocionale dhe pikëpyetje edhe te shqiptarët në Belgjikë. Përmes opinioneve personale, qytetarë të ndryshëm kanë shprehur trishtim, kundërshtim ndaj aktgjykimit dhe shqetësim për mënyrën se si trajtohet historia e luftës së Kosovës.

Më 16 shtator 2026, Hashim Thaçi dhe Jakup Krasniqi u dënuan me nga 25 vjet burgim, Kadri Veseli me 18 vjet dhe Rexhep Selimi me 13 vjet për krime lufte. Ata u shpallën të pafajshëm për akuzat për krime kundër njerëzimit. Vendimi është i shkallës së parë dhe mund të apelohet.

Në reagimet e përcjella nga komuniteti shqiptar në Belgjikë, ky zhvillim shihet jo vetëm përmes dimensionit juridik, por edhe në lidhje me sakrificat e popullit të Kosovës, rolin e aleatëve perëndimorë dhe pritshmëritë ndaj institucioneve europiane.

Amet Gjanaj: Shqetësim për drejtësinë dhe thirrje për pajtim kombëtar

Një prej reagimeve vjen nga Amet Gjanaj, aktivist dhe politikan i cili e konsideron vendimin e Hagës një goditje ndaj ndjenjës së drejtësisë historike të shqiptarëve.

Në opinionin e tij, ai shpreh shqetësimin se aktgjykimi mund të përdoret për të barazuar agresorin me viktimën dhe për të vënë në dyshim karakterin çlirimtar të luftës së UÇK-së.

Gjana ngre gjithashtu dyshime për ndikime politike mbi procesin dhe për mundësinë që vendimi të shfrytëzohet nga Serbia. Këto mbeten pretendime të autorit dhe nuk shoqërohen me prova konkrete për ndërhyrje në vendimmarrjen gjyqësore.

Reagimi i tij nuk kufizohet vetëm te kundërshtimi i aktgjykimit. Ai kërkon që shqiptarët ta shfrytëzojnë këtë moment për reflektim, ndërgjegjësim dhe pajtim politik.

Në këtë kontekst, Gjana propozon hapjen e një debati për bashkimin kombëtar dhe mundësinë e një referendumi, si dhe kërkon më shumë përgjegjësi nga institucionet e Kosovës dhe Shqipërisë.

Mesazhi i tij përmbledh shqetësimin për drejtësinë dhe dëshirën për unitet, ndërsa propozimet politike përfaqësojnë qëndrimin e tij individual.

Aurora Allushaj: Pyetje për standardet europiane dhe kontrasti me Serbinë

Një tjetër reagim vjen nga Aurora Allushaj, gazetare, e cila e vendos theksin te trajtimi i krimeve të luftës dhe te qëndrimet institucionale ndaj personave të dënuar nga drejtësia ndërkombëtare.

Ajo sjell në vëmendje rastin e Ratko Mladićit, ish-komandantit serboboshnjak të dënuar përfundimisht për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe krime lufte.

Më 7 shtator 2026, Mladićit iu organizua një ceremoni mortore në Beograd, ku morën pjesë edhe zyrtarë serbë dhe u zhvilluan nderime ushtarake. Ceremonia shkaktoi kritika ndërkombëtare për glorifikimin e një personi të dënuar për krime të rënda.

Për Aurorën, kjo ngjarje krijon një kontrast të dhimbshëm me mënyrën se si po përjetohet vendimi ndaj ish-drejtuesve të UÇK-së.

Ajo shpreh ndjesinë se shqiptarët nuk janë trajtuar gjithmonë nga Europa me të njëjtin mirëkuptim që kanë pritur për historinë dhe sakrificat e tyre.

Ky perceptim ngre çështjen e standardeve europiane, respektit ndaj viktimave dhe përgjegjësisë së institucioneve për të kundërshtuar glorifikimin e krimeve të luftës.

Megjithatë, rastet juridike të Mladićit dhe katër ish-drejtuesve të UÇK-së janë të ndryshme dhe duhen vlerësuar sipas provave dhe përgjegjësive përkatëse.

Një tjetër qytetar: Çfarë nënkupton vendimi për rolin e NATO-s dhe Amerikës?

Në një reagim tjetër, një qytetar shqiptar shpreh shqetësimin se vendimi mund të interpretohet si një dënim i përgjithshëm i luftës çlirimtare.

Ai ngre pyetjen nëse një interpretim i tillë do të nënkuptonte se NATO, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e Kosovës kishin mbështetur një organizatë kriminale.

Kjo pyetje lidhet me rolin historik të ndërhyrjes ndërkombëtare në Kosovë.

Sipas dokumenteve zyrtare të NATO-s, fushata ajrore e nisur më 24 mars 1999 synonte ndalimin e katastrofës humanitare dhe të dhunës së ushtruar nga forcat jugosllave dhe serbe.

Nga ana tjetër, gjykata ka sqaruar se procesi ndaj katër ish-drejtuesve ka të bëjë me përgjegjësinë penale individuale dhe jo me legjitimitetin e UÇK-së në tërësi.

Në reagimin e tij, qytetari rikujton edhe viktimat e luftës, shqiptarët e dëbuar nga shtëpitë e tyre, personat e dhunuar seksualisht dhe familjet që vazhdojnë të kërkojnë të afërmit e zhdukur.

Për të, këto plagë mbeten pjesë e pandashme e çdo diskutimi për drejtësinë në Kosovë.

«Jo në emrin tim!» – mesazhi për mbrojtjen e Kosovës

Një tjetër reagim i përcjellë nga shqiptarët në Belgjikë shprehet përmes një mesazhi të shkurtër dhe emocional:

«Jo në emër të Kosovës! Jo në emrin tim dhe të popullit shqiptar. Ta ruajmë si sytë e ballit Kosovën tonë të dashur.»

Ky qëndrim shpreh kundërshtimin personal të autorit dhe lidhjen e tij me Kosovën.

Njëkohësisht, ai hap edhe çështjen e përfaqësimit: kush mund të flasë në emër të një populli dhe mbi çfarë mandati?

Reagimi thekson rëndësinë që autori i jep sovranitetit, dinjitetit dhe ruajtjes së Kosovës për brezat e ardhshëm.

Belgjika dhe pesha e veçantë e shqetësimeve të mërgatës

Për shqiptarët që jetojnë në Belgjikë, ky debat zhvillohet edhe në një mjedis ku janë të pranishme institucionet kryesore të Bashkimit Europian dhe selia e NATO-s.

Brukseli ka qenë pjesë e rëndësishme e vendimmarrjes ndërkombëtare për krizën e Kosovës. Më 12 prill 1999, në selinë e NATO-s në Bruksel, ministrat e jashtëm të Aleancës dënuan dhunën dhe dëbimin e popullsisë civile nga forcat jugosllave, duke përcaktuar objektivat politike dhe humanitare të ndërhyrjes.

Ky kontekst i jep një dimension të veçantë debatit që zhvillohet mes shqiptarëve në Belgjikë.

Në reagimet e tyre, autorët kërkojnë përgjigje për raportin ndërmjet drejtësisë dhe historisë, për qëndrimin e Europës ndaj viktimave dhe për mënyrën se si duhet të veprojnë institucionet shqiptare pas vendimit.

Megjithatë, reagimet e mbledhura nuk përbëjnë një qëndrim unanim të komunitetit shqiptar në Belgjikë. Ato janë opinione individuale që pasqyrojnë përvoja, shqetësime dhe propozime të ndryshme.

Drejtësia, kujtesa dhe përgjegjësia për të ardhmen

Nga reagimi i Gjanës, i përqendruar te shqetësimi për drejtësinë dhe thirrja për pajtim kombëtar, te opinioni i Aurorës për standardet europiane, e deri te pyetjet për rolin e NATO-s dhe mesazhi «Jo në emrin tim», vërehet se vendimi i Hagës ka hapur disa debate njëkohësisht.

Njëri lidhet me procesin gjyqësor dhe të drejtën e apelimit.

Tjetri me mënyrën se si duhet të ruhet kujtesa e luftës dhe të sigurohet drejtësi për viktimat.

Një debat tjetër ka të bëjë me marrëdhëniet ndërmjet Kosovës, Shqipërisë dhe institucioneve europiane, si dhe me propozimet për të ardhmen politike të shqiptarëve.

Këto janë çështje të ndryshme, të cilat kërkojnë trajtim të veçantë dhe nuk duhet të përzihen me përgjegjësinë penale individuale.

Reagimet e shqiptarëve në Belgjikë, të përcjella në këtë artikull, dëshmojnë për lidhjen emocionale me Kosovën dhe për shqetësimet që vendimi ka nxitur tek ata.

Ndërsa çështja gjyqësore mund të vazhdojë në shkallën e apelit, këto opinione rikthejnë në vëmendje pyetjet për drejtësinë, kujtesën historike dhe të ardhmen e Kosovës.

Një prej mesazheve që përmbledh më qartë dimensionin emocional të reagimeve mbetet:

«Ta ruajmë si sytë e ballit Kosovën tonë të dashur.»

Materialet e publikuara nga “Diaspora Shqiptare” janë të mbrojtura nga të drejtat e autorit. Rishpërndarja, riprodhimi, modifikimi apo përdorimi i tyre, i pjesshëm ose i plotë, pa lejen e shprehur të redaksisë, është i ndaluar dhe shkel ligjet mbi të drejtat e pronës intelektuale.

Reagimet individuale të shqiptarëve në Belgjikë pas vendimit ndaj katër ish-drejtuesve të UÇK-së sjellin në vëmendje kujtesën e luftës, raportin me drejtësinë ndërkombëtare, standardet europiane dhe përgjegjësinë për të ardhmen e Kosovës.

Vendimi i Dhomave të Specializuara në Hagë ndaj katër ish-drejtuesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka nxitur reagime emocionale dhe pikëpyetje edhe te shqiptarët në Belgjikë. Përmes opinioneve personale, qytetarë të ndryshëm kanë shprehur trishtim, kundërshtim ndaj aktgjykimit dhe shqetësim për mënyrën se si trajtohet historia e luftës së Kosovës.

Më 16 shtator 2026, Hashim Thaçi dhe Jakup Krasniqi u dënuan me nga 25 vjet burgim, Kadri Veseli me 18 vjet dhe Rexhep Selimi me 13 vjet për krime lufte. Ata u shpallën të pafajshëm për akuzat për krime kundër njerëzimit. Vendimi është i shkallës së parë dhe mund të apelohet.

Në reagimet e përcjella nga komuniteti shqiptar në Belgjikë, ky zhvillim shihet jo vetëm përmes dimensionit juridik, por edhe në lidhje me sakrificat e popullit të Kosovës, rolin e aleatëve perëndimorë dhe pritshmëritë ndaj institucioneve europiane.

Amet Gjanaj: Shqetësim për drejtësinë dhe thirrje për pajtim kombëtar

Një prej reagimeve vjen nga Amet Gjanaj, aktivist dhe politikan i cili e konsideron vendimin e Hagës një goditje ndaj ndjenjës së drejtësisë historike të shqiptarëve.

Në opinionin e tij, ai shpreh shqetësimin se aktgjykimi mund të përdoret për të barazuar agresorin me viktimën dhe për të vënë në dyshim karakterin çlirimtar të luftës së UÇK-së.

Gjana ngre gjithashtu dyshime për ndikime politike mbi procesin dhe për mundësinë që vendimi të shfrytëzohet nga Serbia. Këto mbeten pretendime të autorit dhe nuk shoqërohen me prova konkrete për ndërhyrje në vendimmarrjen gjyqësore.

Reagimi i tij nuk kufizohet vetëm te kundërshtimi i aktgjykimit. Ai kërkon që shqiptarët ta shfrytëzojnë këtë moment për reflektim, ndërgjegjësim dhe pajtim politik.

Në këtë kontekst, Gjana propozon hapjen e një debati për bashkimin kombëtar dhe mundësinë e një referendumi, si dhe kërkon më shumë përgjegjësi nga institucionet e Kosovës dhe Shqipërisë.

Mesazhi i tij përmbledh shqetësimin për drejtësinë dhe dëshirën për unitet, ndërsa propozimet politike përfaqësojnë qëndrimin e tij individual.

Aurora Allushaj: Pyetje për standardet europiane dhe kontrasti me Serbinë

Një tjetër reagim vjen nga Aurora Allushaj, gazetare, e cila e vendos theksin te trajtimi i krimeve të luftës dhe te qëndrimet institucionale ndaj personave të dënuar nga drejtësia ndërkombëtare.

Ajo sjell në vëmendje rastin e Ratko Mladićit, ish-komandantit serboboshnjak të dënuar përfundimisht për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe krime lufte.

Më 7 shtator 2026, Mladićit iu organizua një ceremoni mortore në Beograd, ku morën pjesë edhe zyrtarë serbë dhe u zhvilluan nderime ushtarake. Ceremonia shkaktoi kritika ndërkombëtare për glorifikimin e një personi të dënuar për krime të rënda.

Për Aurorën, kjo ngjarje krijon një kontrast të dhimbshëm me mënyrën se si po përjetohet vendimi ndaj ish-drejtuesve të UÇK-së.

Ajo shpreh ndjesinë se shqiptarët nuk janë trajtuar gjithmonë nga Europa me të njëjtin mirëkuptim që kanë pritur për historinë dhe sakrificat e tyre.

Ky perceptim ngre çështjen e standardeve europiane, respektit ndaj viktimave dhe përgjegjësisë së institucioneve për të kundërshtuar glorifikimin e krimeve të luftës.

Megjithatë, rastet juridike të Mladićit dhe katër ish-drejtuesve të UÇK-së janë të ndryshme dhe duhen vlerësuar sipas provave dhe përgjegjësive përkatëse.

Një tjetër qytetar: Çfarë nënkupton vendimi për rolin e NATO-s dhe Amerikës?

Në një reagim tjetër, një qytetar shqiptar shpreh shqetësimin se vendimi mund të interpretohet si një dënim i përgjithshëm i luftës çlirimtare.

Ai ngre pyetjen nëse një interpretim i tillë do të nënkuptonte se NATO, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e Kosovës kishin mbështetur një organizatë kriminale.

Kjo pyetje lidhet me rolin historik të ndërhyrjes ndërkombëtare në Kosovë.

Sipas dokumenteve zyrtare të NATO-s, fushata ajrore e nisur më 24 mars 1999 synonte ndalimin e katastrofës humanitare dhe të dhunës së ushtruar nga forcat jugosllave dhe serbe.

Nga ana tjetër, gjykata ka sqaruar se procesi ndaj katër ish-drejtuesve ka të bëjë me përgjegjësinë penale individuale dhe jo me legjitimitetin e UÇK-së në tërësi.

Në reagimin e tij, qytetari rikujton edhe viktimat e luftës, shqiptarët e dëbuar nga shtëpitë e tyre, personat e dhunuar seksualisht dhe familjet që vazhdojnë të kërkojnë të afërmit e zhdukur.

Për të, këto plagë mbeten pjesë e pandashme e çdo diskutimi për drejtësinë në Kosovë.

«Jo në emrin tim!» – mesazhi për mbrojtjen e Kosovës

Një tjetër reagim i përcjellë nga shqiptarët në Belgjikë shprehet përmes një mesazhi të shkurtër dhe emocional:

«Jo në emër të Kosovës! Jo në emrin tim dhe të popullit shqiptar. Ta ruajmë si sytë e ballit Kosovën tonë të dashur.»

Ky qëndrim shpreh kundërshtimin personal të autorit dhe lidhjen e tij me Kosovën.

Njëkohësisht, ai hap edhe çështjen e përfaqësimit: kush mund të flasë në emër të një populli dhe mbi çfarë mandati?

Reagimi thekson rëndësinë që autori i jep sovranitetit, dinjitetit dhe ruajtjes së Kosovës për brezat e ardhshëm.

Belgjika dhe pesha e veçantë e shqetësimeve të mërgatës

Për shqiptarët që jetojnë në Belgjikë, ky debat zhvillohet edhe në një mjedis ku janë të pranishme institucionet kryesore të Bashkimit Europian dhe selia e NATO-s.

Brukseli ka qenë pjesë e rëndësishme e vendimmarrjes ndërkombëtare për krizën e Kosovës. Më 12 prill 1999, në selinë e NATO-s në Bruksel, ministrat e jashtëm të Aleancës dënuan dhunën dhe dëbimin e popullsisë civile nga forcat jugosllave, duke përcaktuar objektivat politike dhe humanitare të ndërhyrjes.

Ky kontekst i jep një dimension të veçantë debatit që zhvillohet mes shqiptarëve në Belgjikë.

Në reagimet e tyre, autorët kërkojnë përgjigje për raportin ndërmjet drejtësisë dhe historisë, për qëndrimin e Europës ndaj viktimave dhe për mënyrën se si duhet të veprojnë institucionet shqiptare pas vendimit.

Megjithatë, reagimet e mbledhura nuk përbëjnë një qëndrim unanim të komunitetit shqiptar në Belgjikë. Ato janë opinione individuale që pasqyrojnë përvoja, shqetësime dhe propozime të ndryshme.

Drejtësia, kujtesa dhe përgjegjësia për të ardhmen

Nga reagimi i Gjanës, i përqendruar te shqetësimi për drejtësinë dhe thirrja për pajtim kombëtar, te opinioni i Aurorës për standardet europiane, e deri te pyetjet për rolin e NATO-s dhe mesazhi «Jo në emrin tim», vërehet se vendimi i Hagës ka hapur disa debate njëkohësisht.

Njëri lidhet me procesin gjyqësor dhe të drejtën e apelimit.

Tjetri me mënyrën se si duhet të ruhet kujtesa e luftës dhe të sigurohet drejtësi për viktimat.

Një debat tjetër ka të bëjë me marrëdhëniet ndërmjet Kosovës, Shqipërisë dhe institucioneve europiane, si dhe me propozimet për të ardhmen politike të shqiptarëve.

Këto janë çështje të ndryshme, të cilat kërkojnë trajtim të veçantë dhe nuk duhet të përzihen me përgjegjësinë penale individuale.

Reagimet e shqiptarëve në Belgjikë, të përcjella në këtë artikull, dëshmojnë për lidhjen emocionale me Kosovën dhe për shqetësimet që vendimi ka nxitur tek ata.

Ndërsa çështja gjyqësore mund të vazhdojë në shkallën e apelit, këto opinione rikthejnë në vëmendje pyetjet për drejtësinë, kujtesën historike dhe të ardhmen e Kosovës.

Një prej mesazheve që përmbledh më qartë dimensionin emocional të reagimeve mbetet:

«Ta ruajmë si sytë e ballit Kosovën tonë të dashur.»