Universiteti i Westminster do të mirëpresë të enjten, më 26 shkurt, ligjëratën inauguruese të Profesor Aidan Hehir, një ngjarje akademike që pritet të tërheqë vëmendjen e studiuesve, studentëve dhe publikut të gjerë.
Në këtë ligjëratë publike, e cila do të mbahet në ambientet e Fyvie Hall, në 309 Regent Street, Londër, profesori do të trajtojë një temë aktuale dhe sfiduese: si skepticizmi konstruktiv mund të shërbejë si bazë për ndërtimin e një shprese reale dhe të qëndrueshme në një botë të përballur me konflikte, polarizim dhe kriza globale.
Aktiviteti do të nisë në orën 18:00, ndërsa pas ligjëratës është parashikuar edhe një pritje sociale me pije, duke krijuar hapësirë për diskutime dhe shkëmbim idesh mes pjesëmarrësve.
Fundi i Luftës së Ftohtë u shoqërua me deklarata entuziaste se bota kishte hyrë në një epokë të re paqeje dhe prosperiteti global. U krijua bindja se përplasjet ideologjike kishin marrë fund dhe se përparimi do të ishte i pandalshëm. Sot, megjithatë, kjo tablo duket gjithnjë e më shumë si një iluzion i ndërtuar mbi vetëbesim të tepruar dhe optimizëm të pakontrolluar.
Luftërat, krimet masive, populizmi përçarës dhe katastrofat mjedisore dominojnë titujt e mediave, duke ushqyer narrativën se njerëzimi ka hyrë në një “epokë kaosi” të zgjatur. Në këtë klimë pasigurie, është e lehtë të rrëshqasësh drejt fatalizmit dhe të pranosh se krizat janë të pashmangshme.
Megjithatë, ata që refuzojnë këtë qasje pesimiste argumentojnë se rruga përpara kërkon identifikimin dhe kultivimin e një “shprese të mirë” – një shprese që është idealiste, por jo utopike. Paradoksalisht, kjo mund të arrihet duke përqafuar skepticizmin.
Zërat që dikur u etiketuan si “skeptikë” u mbytën nga kori triumfues i progresit të pafund pas Luftës së Ftohtë. Por sot, kritikat dhe propozimet e tyre, si edhe këndvështrimi realist mbi natyrën njerëzore mbi të cilin u ndërtuan, ofrojnë një bazë më të qëndrueshme për të ndërtuar shpresë autentike.
Skepticizmi konstruktiv, sipas kësaj qasjeje, mund të shërbejë si busull mes dy ekstremeve: mendjemadhësisë që beson në progres të garantuar dhe fatalizmit që parashikon rënie të pashmangshme. Duke ruajtur këtë ekuilibër, ai mund të frymëzojë ndryshim të vërtetë dhe progresiv në shkallë globale – një ndryshim që nuk mbështetet te iluzionet, por te një vlerësim i matur i realitetit.



