Ballkani Perëndimor vijon të shihet si një miniaturë e rivaliteteve globale, ku tensionet dhe sfidat e sigurisë mbeten të pranishme edhe 25 vjet pas përfundimit të luftërave të shpërbërjes së Jugosllavisë. Analistët theksojnë se rajoni po përfshihet gjithnjë e më shumë në garën e armatosjes, por me orientime të ndryshme që reflektojnë qartë pozicionimin politik të secilit vend.
Në kontrast të fortë qëndrojnë Kosova dhe Serbia: Prishtina kërkon integrim më të thellë në NATO, ndërsa Beogradi thellon bashkëpunimin me Pekinin dhe Moskën, duke mos lënë pas as marrëdhëniet me Perëndimin. Vetëm në vitin 2024, Serbia shpenzoi 2,2 miliardë dollarë për armatim – pesë herë më shumë se Shqipëria, anëtare e NATO-s, dhe mbi dhjetë herë më shumë se Kosova.
Presidenti Aleksandar Vuçiç justifikon rritjen e fuqisë ushtarake me “kërcënime nga fqinjësia”, pa i specifikuar ato. Beogradi furnizohet njëkohësisht me armatim modern nga të dyja anët e globit: avionë luftarakë Rafale nga Franca, dronë CH-92A dhe sisteme raketore FK-3 nga Kina. Ushtria serbe merr pjesë si në stërvitjet e NATO-s përmes programit “Partneriteti për Paqe”, ashtu edhe në manovra të përbashkëta me Kinën dhe Hungarinë.
Sipas ish-zyrtarit të NATO-s, Jamie Shea, kjo qasje e dyfishtë mund të shndërrohet në boomerang për Serbinë. Ai thekson se Pekini kërkon një pikëmbështetje strategjike në Evropë dhe Serbia, me nevojat e saj ekonomike dhe lëkundjet mes Lindjes e Perëndimit, përbën një partnere tërheqëse.
Shea nuk e përjashton mundësinë që, për shkak të krizave të brendshme dhe tensioneve rajonale, Vuçiç të përqafojë një qasje më konfrontuese edhe ndaj fqinjëve, duke rritur pasiguritë në rajon.
Materialet e publikuara nga “Diaspora Shqiptare” janë të mbrojtura nga të drejtat e autorit. Rishpërndarja, riprodhimi, modifikimi apo përdorimi i tyre, i pjesshëm ose i plotë, pa lejen e shprehur të redaksisë, është i ndaluar dhe shkel ligjet mbi të drejtat e pronës intelektuale.
Ballkani Perëndimor vijon të shihet si një miniaturë e rivaliteteve globale, ku tensionet dhe sfidat e sigurisë mbeten të pranishme edhe 25 vjet pas përfundimit të luftërave të shpërbërjes së Jugosllavisë. Analistët theksojnë se rajoni po përfshihet gjithnjë e më shumë në garën e armatosjes, por me orientime të ndryshme që reflektojnë qartë pozicionimin politik të secilit vend.
Në kontrast të fortë qëndrojnë Kosova dhe Serbia: Prishtina kërkon integrim më të thellë në NATO, ndërsa Beogradi thellon bashkëpunimin me Pekinin dhe Moskën, duke mos lënë pas as marrëdhëniet me Perëndimin. Vetëm në vitin 2024, Serbia shpenzoi 2,2 miliardë dollarë për armatim – pesë herë më shumë se Shqipëria, anëtare e NATO-s, dhe mbi dhjetë herë më shumë se Kosova.
Presidenti Aleksandar Vuçiç justifikon rritjen e fuqisë ushtarake me “kërcënime nga fqinjësia”, pa i specifikuar ato. Beogradi furnizohet njëkohësisht me armatim modern nga të dyja anët e globit: avionë luftarakë Rafale nga Franca, dronë CH-92A dhe sisteme raketore FK-3 nga Kina. Ushtria serbe merr pjesë si në stërvitjet e NATO-s përmes programit “Partneriteti për Paqe”, ashtu edhe në manovra të përbashkëta me Kinën dhe Hungarinë.
Sipas ish-zyrtarit të NATO-s, Jamie Shea, kjo qasje e dyfishtë mund të shndërrohet në boomerang për Serbinë. Ai thekson se Pekini kërkon një pikëmbështetje strategjike në Evropë dhe Serbia, me nevojat e saj ekonomike dhe lëkundjet mes Lindjes e Perëndimit, përbën një partnere tërheqëse.
Shea nuk e përjashton mundësinë që, për shkak të krizave të brendshme dhe tensioneve rajonale, Vuçiç të përqafojë një qasje më konfrontuese edhe ndaj fqinjëve, duke rritur pasiguritë në rajon.