Pulat e lagura të Parlamentit

E martë, 17 Nëntor, 2026
E martë, 17 Nëntor, 2026

Pulat e lagura të Parlamentit

Kur ndërgjegjja hyn në Kuvend në këmbë dhe del me paterica nga frika e kryetarit.

Nga – Gjergj DODAJ, Bruksel

Kuvendi i Shqipërisë miratoi reformën e re territoriale, atë që kryeministri Edi Rama e deshi, e projektoi dhe, në fund, e kaloi sipas vullnetit të vet. Një reformë që, në vend të një debati të thellë mbi decentralizimin, autonominë vendore dhe interesat e qytetarëve, u kthye në një provim bindjeje për deputetët e mazhorancës.

Dhe, si në çdo provim të tillë, nuk munguan as ata që hynë në sallë me mendimin e tyre dhe dolën prej saj me mendimin e kryetarit.

Të hënën kundërshtarë, të martën skeptikë, të mërkurën të revoltuar, kurse të enjten, në çastin vendimtar, të gjithë në rresht! Një mrekulli e vërtetë politike, që as shkenca nuk e shpjegon dot, përveçse me një diagnozë të vjetër shqiptare: kur pushteti kollitet, ndërgjegjja e deputetit kapet nga pneumonia.

Erion Braçe, Elisa Spiropali dhe Vullnet Sinaj, secili në mënyrën e vet, kishin shprehur rezerva ose kundërshtime ndaj reformës. Disa kishin ngritur zërin për mungesën e decentralizimit, të tjerë kishin vënë në pikëpyetje mënyrën e hartimit të saj, ndërsa të tjerë kishin shfaqur pakënaqësi për pasojat e bashkimit të bashkive.

Por ja që erdhi ora e së vërtetës.

Dhe çfarë ndodhi?

E vërteta u tërhoq, ndërgjegjja heshti dhe disiplina partiake fitoi me rezultatin dërrmues: 3 me 0 kundër parimeve!

Sipas raportimeve, reforma u miratua me 85 vota pro. Harta e re parashikon reduktimin e numrit të bashkive nga 61 në 46, duke shkrirë 15 njësi të qeverisjes vendore.

Por përtej numrave dhe vijave të reja mbi hartën, mbetet një pyetje që nuk mund të fshihet me asnjë laps administrativ:

Çfarë ndodhi me ata që deri dje kundërshtonin, por sot votuan pro?

A u bindën papritur nga argumentet e reformës? A zbuluan brenda një nate ato mrekulli të decentralizimit që nuk i kishin parë gjatë gjithë debatit? Apo ndodhi ndonjë mrekulli tjetër, nga ato që nuk regjistrohen në procesverbalet parlamentare, por që njihen mirë në korridoret e pushtetit?

Le të mos nxitohemi me përgjigjet. Le t’i lëmë vetë deputetët të flasin.

Por ndërkohë, publiku ka të drejtë të pyesë.

Sepse kur një deputet kundërshton një projekt, e argumenton kundërshtimin dhe pastaj voton pikërisht për atë që kritikonte, ai nuk mund të kërkojë që qytetarët ta trajtojnë këtë kthesë si një akt të zakonshëm parlamentar. Ai ka detyrimin moral dhe politik të shpjegojë se çfarë ndryshoi: projekti, bindja e tij apo rrethanat?

Dhe këtu fillon komedia.

ERION BRAÇE: KUNDËR ME FJALË, PRO ME VOTË!

Erion Braçe nuk është ndonjë deputet që mund të fshihet pas heshtjes. Ai ka folur, ka kundërshtuar dhe ka shprehur publikisht rezerva për hartën e re territoriale.

Madje, pas votimit, ai deklaroi se vazhdonte të ishte kundër hartës së re, duke premtuar se do ta shpjegonte vendimin e tij.

Ja ku kemi një paradoks që meriton të futet në librat e humorit politik shqiptar.

Deputeti thotë se është kundër, por voton pro.

Pra, mendja në opozitë, dora në mazhorancë!

Po si duhet ta kuptojë qytetari këtë filozofi të re parlamentare? Mos vallë kemi hyrë në epokën kur vota nuk shpreh më bindjen e deputetit, por vetëm pozicionin e tij në fotografi?

Nëse je kundër, por voton pro, atëherë çfarë vlere ka kundërshtimi yt? Për çfarë shërben fjala jote? Për të bindur qytetarët se ke ndërgjegje, ndërsa vota jote siguron pikërisht atë që ndërgjegjja jote pretendon se kundërshton?

Ndoshta Braçe ka një shpjegim të arsyeshëm. Dhe publiku duhet ta dëgjojë.

Por deri atëherë, mbetet një pyetje e thjeshtë: kur fjala thotë «jo» dhe vota thotë «po», cilës prej tyre duhet t’i besojë qytetari?

ELISA SPIROPALI: KUR FJALIMI REBELOHET, POR VOTA BËHET URTAKE

Elisa Spiropali kishte ngritur zërin kundër konceptimit të reformës, duke argumentuar se ndryshimi i hartës nuk përbën vetvetiu reformë pa decentralizim, kompetenca dhe financa reale për pushtetin vendor.

Madje, në Kuvend, ajo theksoi se deputetët nuk duhet të trajtohen si kartona votimi, por si përfaqësues me përgjegjësi.

Një qëndrim i fortë. Një kritikë e qartë. Një mesazh që, të paktën në teori, duhej të shoqërohej me një votë në përputhje me fjalët.

Por në fund, edhe ajo votoi pro.

Dhe këtu ironia bëhet më therëse se çdo fjalim opozitar.

Sepse çfarë kuptimi ka të thuash se deputetët nuk janë kartona votimi, nëse në çastin vendimtar voton njësoj si të gjithë kartonët e tjerë?

Çfarë vlere ka të ngresh zërin kundër bindjes së verbër, nëse në fund rreshtohesh në kolonën e bindjes?

Ndoshta deputetja do të shpjegojë se votoi për arsye më të mëdha, se kishte një llogari politike apo se shpreson ta përmirësojë reformën nga brenda.

Por edhe në këtë rast, pyetja mbetet: a mund të luftosh kundër një vendimi duke votuar për miratimin e tij?

Nëse kjo është demokracia e re parlamentare, atëherë na duhet një fjalor i ri politik, ku fjala «kundërshtim» të përkufizohet si një formë elegante e parapërgatitjes për bindje.

VULLNET SINAJ: KUR VULLNETI PERSONAL I LË VENDIN VULLNETIT TË PARTISË

Vullnet Sinaj kishte shprehur kundërshtime ndaj hartës së re dhe kishte votuar kundër saj në një mbledhje të mëparshme të grupit parlamentar socialist.

Por më pas ndryshoi qëndrim dhe mbështeti reformën. Sipas raportimeve, ai e shpjegoi kthesën duke thënë se vullneti i tij i linte vendin vullnetit të Partisë Socialiste.

Një fjali që, po të merret seriozisht, ngre një çështje thelbësore për vetë kuptimin e përfaqësimit politik.

Sepse një deputet nuk zgjidhet vetëm për të numëruar votat e partisë. Ai zgjidhet për të përfaqësuar qytetarët, për të gjykuar projektet dhe për të marrë vendime mbi bazën e bindjes dhe përgjegjësisë së tij.

Partia ka programin e vet, por deputeti ka edhe ndërgjegjen e vet.

Nëse kjo e fundit duhet të dorëzohet sa herë që kërkohet nga kryetari, atëherë për çfarë na duhen debatet parlamentare? Përse të flasim për pluralizëm mendimi, nëse në fund mjafton një urdhër për t’i bërë të gjitha mendimet të ngjashme?

Vullneti i deputetit nuk duhet të jetë një mobilie që zhvendoset sa herë ndryshon dëshira e kryetarit.

Përndryshe, në vend të një Kuvendi me përfaqësues të zgjedhur, kemi një sallë ku numërohen bindjet e gatshme.

DHE RAMA? DIRIGJENTI I NJË ORKESTRE QË NUK GUxon TË DALË NGA PARTITURA

Në këtë teatër politik, kryeministri Edi Rama duket se e ka kuptuar prej kohësh një të vërtetë të thjeshtë: pushteti nuk ka nevojë që të gjithë të mendojnë njësoj. I mjafton që, në momentin e votimit, të gjithë të veprojnë njësoj.

Raportimet mediatike për mbledhjen e grupit parlamentar socialist përmendën paralajmërime për pasojat partiake të një vote kundër reformës.

Nëse një deputet duhet të zgjedhë mes bindjes së vet dhe qëndrimit të kërkuar nga kryetari, atëherë kemi një problem që shkon përtej reformës territoriale.

Kemi një problem me vetë kulturën e demokracisë brenda partisë.

Sepse demokracia nuk provohet kur të gjithë duartrokasin. Provohet kur dikush ngre dorën kundër dhe nuk ndëshkohet për këtë.

Një kryeministër që beson në argumentet e veta duhet të jetë i gatshëm t’i mbrojë ato përballë kundërshtimeve. Nuk duhet të ketë nevojë që çdo zë kritik të kthehet në kor dhe çdo votë të tingëllojë si jehonë e zyrës së tij.

Përndryshe, parlamenti rrezikon të shndërrohet në një skenë ku shfaqet demokracia, ndërsa vendimet janë marrë diku tjetër.

Dhe në këtë skenë, deputetët nuk janë aktorët kryesorë. Janë figurantët që presin shenjën e dirigjentit.

PULA TË LAGURA NGA PUSHTETI

Le ta themi troç: politika shqiptare ka prodhuar aq shumë kthesa, sa qytetari rrezikon të humbasë busullën.

Sot je kundër, nesër je pro. Sot ngre zërin për parimet, nesër i lë ato në garderobën e grupit parlamentar. Sot deklaron se deputeti nuk është karton votimi, nesër voton në një rresht me kartonët e tjerë.

Dhe kur vjen momenti për të dhënë llogari, gjithmonë gjendet një shpjegim i madh, një interes edhe më i madh, një arsye e rëndësishme, një detyrim partie, një përgjegjësi historike.

Vetëm një gjë mungon: një përgjigje e thjeshtë për qytetarin.

Pse votove për diçka që vetë e kundërshtove?

Kjo është pyetja që duhet t’u bëhet deputetëve, pa britma dhe pa sharje, por me këmbënguljen e një publiku që nuk dëshiron të trajtohet si turmë që harron.

Sepse vota parlamentare nuk është një gjest pa pasoja. Ajo ndryshon hartën e vendit, jetën e bashkive dhe marrëdhënien e qytetarëve me pushtetin vendor.

Dhe pikërisht për këtë arsye, deputetët nuk mund të fshihen pas aritmetikës së shumicës.

Një votë nuk është një pikë në ekran. Është një përgjegjësi që duhet shpjeguar.

PYETJA QË MBETET

Nuk e dimë nëse këta deputetë ndryshuan bindje, nëse u bindën nga argumentet e shumicës apo nëse presioni politik luajti rol vendimtar. Për këtë duhen shpjegime të qarta, jo hamendësime.

Por dimë se kontradikta mes deklaratave publike dhe votës përfundimtare kërkon përgjigje.

Dhe nëse këta deputetë besojnë se kanë vepruar drejt, le të dalin e ta shpjegojnë pa ekuivoke.

Le të na tregojnë se çfarë ndryshoi brenda tyre brenda pak ditësh.

Le të na shpjegojnë se si një reformë që dje kishte mangësi, sot u bë e denjë për votën e tyre.

Le të na tregojnë se ku mbaron përgjegjësia ndaj partisë dhe ku fillon përgjegjësia ndaj qytetarit.

Sepse qytetarët nuk kanë nevojë për deputetë që dinë të kundërshtojnë vetëm deri në pragun e votimit.

Kanë nevojë për deputetë që, kur thonë «jo», të kenë guximin ta mbajnë atë «jo»; dhe kur thonë «po», të kenë ndershmërinë ta shpjegojnë.

Në fund, problemi nuk është vetëm se si u votua reforma territoriale.

Problemi është se çfarë vlere ka fjala e një deputeti, nëse ajo mund të ndryshojë drejtim pikërisht në çastin kur duhet të bëhet votë.

Dhe nëse një kryetar mund ta kthejë një grup kundërshtarësh në një rresht votuesish të bindur, atëherë pyetja nuk është më se kush e fitoi betejën për hartën territoriale.

Pyetja është: kush e humbi betejën për dinjitetin parlamentar?

Sepse hartat mund të vizatohen e të rivizatohen, bashkitë mund të bashkohen e të ndahen, por besimi i qytetarëve, kur shkelet, nuk riparohet me një tjetër votim.

Dhe ndoshta kjo është tragjikomedia më e madhe e politikës sonë: deputetët hyjnë në Kuvend për të përfaqësuar popullin, por ndonjëherë duket sikur kanë më shumë frikë se mos humbasin vendin në rresht sesa respektin e atyre që i kanë zgjedhur.

Në demokraci, deputeti nuk duhet të jetë as pulë e lagur, as karton votimi. Duhet të jetë zë, mendje dhe ndërgjegje.

Përndryshe, le ta kursejmë shpenzimin për debatet parlamentare: mjafton të dërgojmë në sallë një tabelë me 85 butona dhe t’i shtypë kryetari sipas radhës.

 

Materialet e publikuara nga “Diaspora Shqiptare” janë të mbrojtura nga të drejtat e autorit. Rishpërndarja, riprodhimi, modifikimi apo përdorimi i tyre, i pjesshëm ose i plotë, pa lejen e shprehur të redaksisë, është i ndaluar dhe shkel ligjet mbi të drejtat e pronës intelektuale.

Kur ndërgjegjja hyn në Kuvend në këmbë dhe del me paterica nga frika e kryetarit.

Nga – Gjergj DODAJ, Bruksel

Kuvendi i Shqipërisë miratoi reformën e re territoriale, atë që kryeministri Edi Rama e deshi, e projektoi dhe, në fund, e kaloi sipas vullnetit të vet. Një reformë që, në vend të një debati të thellë mbi decentralizimin, autonominë vendore dhe interesat e qytetarëve, u kthye në një provim bindjeje për deputetët e mazhorancës.

Dhe, si në çdo provim të tillë, nuk munguan as ata që hynë në sallë me mendimin e tyre dhe dolën prej saj me mendimin e kryetarit.

Të hënën kundërshtarë, të martën skeptikë, të mërkurën të revoltuar, kurse të enjten, në çastin vendimtar, të gjithë në rresht! Një mrekulli e vërtetë politike, që as shkenca nuk e shpjegon dot, përveçse me një diagnozë të vjetër shqiptare: kur pushteti kollitet, ndërgjegjja e deputetit kapet nga pneumonia.

Erion Braçe, Elisa Spiropali dhe Vullnet Sinaj, secili në mënyrën e vet, kishin shprehur rezerva ose kundërshtime ndaj reformës. Disa kishin ngritur zërin për mungesën e decentralizimit, të tjerë kishin vënë në pikëpyetje mënyrën e hartimit të saj, ndërsa të tjerë kishin shfaqur pakënaqësi për pasojat e bashkimit të bashkive.

Por ja që erdhi ora e së vërtetës.

Dhe çfarë ndodhi?

E vërteta u tërhoq, ndërgjegjja heshti dhe disiplina partiake fitoi me rezultatin dërrmues: 3 me 0 kundër parimeve!

Sipas raportimeve, reforma u miratua me 85 vota pro. Harta e re parashikon reduktimin e numrit të bashkive nga 61 në 46, duke shkrirë 15 njësi të qeverisjes vendore.

Por përtej numrave dhe vijave të reja mbi hartën, mbetet një pyetje që nuk mund të fshihet me asnjë laps administrativ:

Çfarë ndodhi me ata që deri dje kundërshtonin, por sot votuan pro?

A u bindën papritur nga argumentet e reformës? A zbuluan brenda një nate ato mrekulli të decentralizimit që nuk i kishin parë gjatë gjithë debatit? Apo ndodhi ndonjë mrekulli tjetër, nga ato që nuk regjistrohen në procesverbalet parlamentare, por që njihen mirë në korridoret e pushtetit?

Le të mos nxitohemi me përgjigjet. Le t’i lëmë vetë deputetët të flasin.

Por ndërkohë, publiku ka të drejtë të pyesë.

Sepse kur një deputet kundërshton një projekt, e argumenton kundërshtimin dhe pastaj voton pikërisht për atë që kritikonte, ai nuk mund të kërkojë që qytetarët ta trajtojnë këtë kthesë si një akt të zakonshëm parlamentar. Ai ka detyrimin moral dhe politik të shpjegojë se çfarë ndryshoi: projekti, bindja e tij apo rrethanat?

Dhe këtu fillon komedia.

ERION BRAÇE: KUNDËR ME FJALË, PRO ME VOTË!

Erion Braçe nuk është ndonjë deputet që mund të fshihet pas heshtjes. Ai ka folur, ka kundërshtuar dhe ka shprehur publikisht rezerva për hartën e re territoriale.

Madje, pas votimit, ai deklaroi se vazhdonte të ishte kundër hartës së re, duke premtuar se do ta shpjegonte vendimin e tij.

Ja ku kemi një paradoks që meriton të futet në librat e humorit politik shqiptar.

Deputeti thotë se është kundër, por voton pro.

Pra, mendja në opozitë, dora në mazhorancë!

Po si duhet ta kuptojë qytetari këtë filozofi të re parlamentare? Mos vallë kemi hyrë në epokën kur vota nuk shpreh më bindjen e deputetit, por vetëm pozicionin e tij në fotografi?

Nëse je kundër, por voton pro, atëherë çfarë vlere ka kundërshtimi yt? Për çfarë shërben fjala jote? Për të bindur qytetarët se ke ndërgjegje, ndërsa vota jote siguron pikërisht atë që ndërgjegjja jote pretendon se kundërshton?

Ndoshta Braçe ka një shpjegim të arsyeshëm. Dhe publiku duhet ta dëgjojë.

Por deri atëherë, mbetet një pyetje e thjeshtë: kur fjala thotë «jo» dhe vota thotë «po», cilës prej tyre duhet t’i besojë qytetari?

ELISA SPIROPALI: KUR FJALIMI REBELOHET, POR VOTA BËHET URTAKE

Elisa Spiropali kishte ngritur zërin kundër konceptimit të reformës, duke argumentuar se ndryshimi i hartës nuk përbën vetvetiu reformë pa decentralizim, kompetenca dhe financa reale për pushtetin vendor.

Madje, në Kuvend, ajo theksoi se deputetët nuk duhet të trajtohen si kartona votimi, por si përfaqësues me përgjegjësi.

Një qëndrim i fortë. Një kritikë e qartë. Një mesazh që, të paktën në teori, duhej të shoqërohej me një votë në përputhje me fjalët.

Por në fund, edhe ajo votoi pro.

Dhe këtu ironia bëhet më therëse se çdo fjalim opozitar.

Sepse çfarë kuptimi ka të thuash se deputetët nuk janë kartona votimi, nëse në çastin vendimtar voton njësoj si të gjithë kartonët e tjerë?

Çfarë vlere ka të ngresh zërin kundër bindjes së verbër, nëse në fund rreshtohesh në kolonën e bindjes?

Ndoshta deputetja do të shpjegojë se votoi për arsye më të mëdha, se kishte një llogari politike apo se shpreson ta përmirësojë reformën nga brenda.

Por edhe në këtë rast, pyetja mbetet: a mund të luftosh kundër një vendimi duke votuar për miratimin e tij?

Nëse kjo është demokracia e re parlamentare, atëherë na duhet një fjalor i ri politik, ku fjala «kundërshtim» të përkufizohet si një formë elegante e parapërgatitjes për bindje.

VULLNET SINAJ: KUR VULLNETI PERSONAL I LË VENDIN VULLNETIT TË PARTISË

Vullnet Sinaj kishte shprehur kundërshtime ndaj hartës së re dhe kishte votuar kundër saj në një mbledhje të mëparshme të grupit parlamentar socialist.

Por më pas ndryshoi qëndrim dhe mbështeti reformën. Sipas raportimeve, ai e shpjegoi kthesën duke thënë se vullneti i tij i linte vendin vullnetit të Partisë Socialiste.

Një fjali që, po të merret seriozisht, ngre një çështje thelbësore për vetë kuptimin e përfaqësimit politik.

Sepse një deputet nuk zgjidhet vetëm për të numëruar votat e partisë. Ai zgjidhet për të përfaqësuar qytetarët, për të gjykuar projektet dhe për të marrë vendime mbi bazën e bindjes dhe përgjegjësisë së tij.

Partia ka programin e vet, por deputeti ka edhe ndërgjegjen e vet.

Nëse kjo e fundit duhet të dorëzohet sa herë që kërkohet nga kryetari, atëherë për çfarë na duhen debatet parlamentare? Përse të flasim për pluralizëm mendimi, nëse në fund mjafton një urdhër për t’i bërë të gjitha mendimet të ngjashme?

Vullneti i deputetit nuk duhet të jetë një mobilie që zhvendoset sa herë ndryshon dëshira e kryetarit.

Përndryshe, në vend të një Kuvendi me përfaqësues të zgjedhur, kemi një sallë ku numërohen bindjet e gatshme.

DHE RAMA? DIRIGJENTI I NJË ORKESTRE QË NUK GUxon TË DALË NGA PARTITURA

Në këtë teatër politik, kryeministri Edi Rama duket se e ka kuptuar prej kohësh një të vërtetë të thjeshtë: pushteti nuk ka nevojë që të gjithë të mendojnë njësoj. I mjafton që, në momentin e votimit, të gjithë të veprojnë njësoj.

Raportimet mediatike për mbledhjen e grupit parlamentar socialist përmendën paralajmërime për pasojat partiake të një vote kundër reformës.

Nëse një deputet duhet të zgjedhë mes bindjes së vet dhe qëndrimit të kërkuar nga kryetari, atëherë kemi një problem që shkon përtej reformës territoriale.

Kemi një problem me vetë kulturën e demokracisë brenda partisë.

Sepse demokracia nuk provohet kur të gjithë duartrokasin. Provohet kur dikush ngre dorën kundër dhe nuk ndëshkohet për këtë.

Një kryeministër që beson në argumentet e veta duhet të jetë i gatshëm t’i mbrojë ato përballë kundërshtimeve. Nuk duhet të ketë nevojë që çdo zë kritik të kthehet në kor dhe çdo votë të tingëllojë si jehonë e zyrës së tij.

Përndryshe, parlamenti rrezikon të shndërrohet në një skenë ku shfaqet demokracia, ndërsa vendimet janë marrë diku tjetër.

Dhe në këtë skenë, deputetët nuk janë aktorët kryesorë. Janë figurantët që presin shenjën e dirigjentit.

PULA TË LAGURA NGA PUSHTETI

Le ta themi troç: politika shqiptare ka prodhuar aq shumë kthesa, sa qytetari rrezikon të humbasë busullën.

Sot je kundër, nesër je pro. Sot ngre zërin për parimet, nesër i lë ato në garderobën e grupit parlamentar. Sot deklaron se deputeti nuk është karton votimi, nesër voton në një rresht me kartonët e tjerë.

Dhe kur vjen momenti për të dhënë llogari, gjithmonë gjendet një shpjegim i madh, një interes edhe më i madh, një arsye e rëndësishme, një detyrim partie, një përgjegjësi historike.

Vetëm një gjë mungon: një përgjigje e thjeshtë për qytetarin.

Pse votove për diçka që vetë e kundërshtove?

Kjo është pyetja që duhet t’u bëhet deputetëve, pa britma dhe pa sharje, por me këmbënguljen e një publiku që nuk dëshiron të trajtohet si turmë që harron.

Sepse vota parlamentare nuk është një gjest pa pasoja. Ajo ndryshon hartën e vendit, jetën e bashkive dhe marrëdhënien e qytetarëve me pushtetin vendor.

Dhe pikërisht për këtë arsye, deputetët nuk mund të fshihen pas aritmetikës së shumicës.

Një votë nuk është një pikë në ekran. Është një përgjegjësi që duhet shpjeguar.

PYETJA QË MBETET

Nuk e dimë nëse këta deputetë ndryshuan bindje, nëse u bindën nga argumentet e shumicës apo nëse presioni politik luajti rol vendimtar. Për këtë duhen shpjegime të qarta, jo hamendësime.

Por dimë se kontradikta mes deklaratave publike dhe votës përfundimtare kërkon përgjigje.

Dhe nëse këta deputetë besojnë se kanë vepruar drejt, le të dalin e ta shpjegojnë pa ekuivoke.

Le të na tregojnë se çfarë ndryshoi brenda tyre brenda pak ditësh.

Le të na shpjegojnë se si një reformë që dje kishte mangësi, sot u bë e denjë për votën e tyre.

Le të na tregojnë se ku mbaron përgjegjësia ndaj partisë dhe ku fillon përgjegjësia ndaj qytetarit.

Sepse qytetarët nuk kanë nevojë për deputetë që dinë të kundërshtojnë vetëm deri në pragun e votimit.

Kanë nevojë për deputetë që, kur thonë «jo», të kenë guximin ta mbajnë atë «jo»; dhe kur thonë «po», të kenë ndershmërinë ta shpjegojnë.

Në fund, problemi nuk është vetëm se si u votua reforma territoriale.

Problemi është se çfarë vlere ka fjala e një deputeti, nëse ajo mund të ndryshojë drejtim pikërisht në çastin kur duhet të bëhet votë.

Dhe nëse një kryetar mund ta kthejë një grup kundërshtarësh në një rresht votuesish të bindur, atëherë pyetja nuk është më se kush e fitoi betejën për hartën territoriale.

Pyetja është: kush e humbi betejën për dinjitetin parlamentar?

Sepse hartat mund të vizatohen e të rivizatohen, bashkitë mund të bashkohen e të ndahen, por besimi i qytetarëve, kur shkelet, nuk riparohet me një tjetër votim.

Dhe ndoshta kjo është tragjikomedia më e madhe e politikës sonë: deputetët hyjnë në Kuvend për të përfaqësuar popullin, por ndonjëherë duket sikur kanë më shumë frikë se mos humbasin vendin në rresht sesa respektin e atyre që i kanë zgjedhur.

Në demokraci, deputeti nuk duhet të jetë as pulë e lagur, as karton votimi. Duhet të jetë zë, mendje dhe ndërgjegje.

Përndryshe, le ta kursejmë shpenzimin për debatet parlamentare: mjafton të dërgojmë në sallë një tabelë me 85 butona dhe t’i shtypë kryetari sipas radhës.