Në një fjalim emocional dhe politikisht të ngarkuar para Asamblesë Parlamentare të NATO-s, Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, vuri në dukje se ndërhyrja e Aleancës më 1999 shpëtoi jetë dhe ndërtoi shpresë. Tani, ajo kërkon që NATO të përmbushë një kapitull të ri: pranimin e Kosovës në radhët e saj.
Osmani i rikujtoi të pranishmëve se për Kosovën, NATO nuk është thjesht një strukturë mbrojtjeje — por një simbol shpëtimi dhe transformimi. “Aleanca euro-atlantike ka qenë dhe mbetet shtylla kurrizore e sigurisë sonë kolektive dhe e shpresës për gjeneratat e ardhshme,” tha ajo, duke iu referuar ndërhyrjes ushtarake të NATO-s që ndaloi spastrimin etnik në Kosovë.
Ajo përshkroi kontrastin mes së kaluarës së dhunshme dhe realitetit të sotëm me fjalë që preknin kujtesën kolektive: “Nga frika për të shkuar në shkollë, te rinia që sot studion në universitetet më të mira në botë; nga prindërit e përzënë nga puna, te gjyshërit krenarë që shohin një brez të ri të begatë; nga rrugët e rrezikshme për jetë, te qytetet e mbushura me muzikë, art dhe jetë kulturore.”
Osmani theksoi se paqja nuk është vetëm heshtja e armëve, por “vullneti për të jetuar bashkë.” Një mesazh ky që i flet drejtpërdrejt një audience euro-atlantike që po përballet me sfida të reja gjeopolitike dhe tensione të ngrira në Ballkanin Perëndimor.
Duke treguar gatishmërinë e Kosovës për të marrë më shumë përgjegjësi në mbrojtjen kolektive, Presidentja njoftoi se Prishtina tashmë ka ndarë 2% të GDP-së për mbrojtje — një standard i vendosur nga vetë NATO. Synimi, siç tha ajo, është që ky buxhet të dyfishohet në vitet që vijnë.
“Ne jemi gati të bëjmë pjesën tonë. Tani është radha e NATO-s, t’i hapë dyert,” përfundoi ajo, duke vendosur Kosovën në pragun e një kërkese historike: jo më si përfituese e sigurisë, por si kontribuese në arkitekturën e saj.
Nga fjalimi i Osmanit nuk mungoi as një apel për njohje më të gjerë ndërkombëtare dhe për trajtim të barabartë në tryezat e vendimmarrjes që përcaktojnë fatin e rajonit. Në një botë që ndryshon me shpejtësi, fjalët e saj ngjajnë si një kujtesë se liria dhe siguria nuk janë të dhëna, por fitohen dhe ruhen bashkërisht.



